Mondhoeken

Naar Beneden

Heb je dat ook? Je komt terug van je werk (jawel, ook ik werk af en toe!), je mondhoeken staan zonder welbepaalde reden naar beneden en dat blijft heel de avond zo. De kindjes praten tegen je over school en je antwoordt zonder veel goesting, zonder veel enthousiasme, en die mondhoeken blijven naar beneden. Je legt de jongste twee in bed, met wat gehuil en gefriemel hier en daar, je geeft nadien de oudste een nachtzoen en die profiteert ervan om nog vlug wat te zegggen: "Mama, je moet mijn sokken eens sorteren." Ik: "Jaja Erinn, morgen als ik tijd heb hé, ..." (alsof ik niets belangrijkers te doen heb!). Erinn: "Ja, want sommige sokken zijn helemaal alleen... " Wel wel wel, 't is toch niet waar zeker, daar gaan die mondhoeken dan toch de hoogte in en mijn oudste tovert een glimlach op mijn gezicht!
Dankjewel lieverd en tot morgen, zeg ik opgewekt.

Foto's

Ik heb enkele maanden zonder inspiratie en zonder goesting gezeten, maar nu ben ik er weer en dit mede dankzij mijn vriendinnen en familie die maar bleven doorzagen om nog eens iets grappigs of interessants op onze blog te schrijven. Nu, voor het grappige moet je bij Hannes zijn, dat weet het kleinste kind (billenkletser!) en voor de serieuze en interessante dingen bij mij, dat weten mijn kinderen ook. Als ze me vragen: Mama, hoe wordt dat gemaakt? (cornflakes bijvoorbeeld, of de tekeningen op hun T-shirt) dan antwoord ik steevast: In de fabriek, door machines. Voilà, daar zijn we weer mooi van af! En als ze vragen hebben over bijtjes en beestjes (genre: waar slapen de spinnen?, is een rups een insect? etc )dan is het bekende antwoord: Vraag dat vanavond maar aan papa. In de hoop dat ze het tegen dan alweer vergeten zijn...

Maar ik wou het over foto's hebben, ik heb namelijk heel wat foto's van het net gehaald, zomaar eigenlijk, omdat ik plots een beetje inzit met privacy enzo. Maar voor jullie zijn ze natuurlijk nog steeds toegankelijk. Stuur me een mailtje en ik stuur je een link!

Tot gauw!

Voor Ann

en Alleman!

Wij doen het, Ann en ik, wij doen het zelfs graag, liefst twee keer per week, meestal slechts één keer, onze mannen en onze agenda willen niet altijd meewerken... Maar als het dus kan, dan doen wij het twee keer per week, met plezier en met Gustavo, onze Colombiaan. Hij zorgt ervoor dat we na een kwartiertje al helemaal nat zijn van het zweet, je voelt de zweetdruppels zo langs je bilspleet naar beneden glijden, en je ziet het bij Gustavo zelfs glijden... Mmmh, we doen het zó graag, alle standjes, ook de moeilijke, de onmogelijke, de belachelijke, de on-elegante. Ook al zijn we niet de enige liefhebbers, ook al hebben we concurrentie van alle mogelijke vrouwen: jong, oud, dik, dun, lenig of lomp.
Tja, ieder diertje zijn pleziertje, niet?

voor Freya

Het leven zoals het is...



... is niet altijd het leven zoals het hoort
of zoals het moest zijn
of zoals we het droomden

Het leven is zoals het is
en deze éne seconde
zelfs perfect
in het kwadraat

Waar?

Waar is juni alweer gebleven?

juni 2011