Sunday, 24 June 2012

Stekelbezentaart

Heerlijke taart met stekelbessen (recept van Jacques Bloch, bakker van dienst Hannes Laget)

Voor 250g taartdeeg:

120g bloem, 10g kristalsuiker, 25g verse melk, 35g ei, 5g gist, 2g zout, 60g ongezouten boter op kamertemperatuur

Los de gist op met de melk en de eieren. Maak de boter zacht en meng met de bloem, het zout en de suiker bij de melk. Kneed het deeg kort, want het moet nog kleven. Laat een uurtje op een bebloemde handdoek in de koelkast opstijven.

Stekelbessen-, krieken-, of rabarbertaart:

250g taartdeeg, 125g taartsaus (recept volgt hieronder), 250g stekelbessen of krieken of rabarber, 1 losgeklopt ei, 10g suiker, 10g bloem, 1 snuifje kaneel (enkel voor de stekelbessentaart)
1 ingeboterde taartvorm doorsnede 20cm, randhoogte van 1cm.
Verwarm de oven voor op 200°C

1) Meng het fruit met de taartsaus
2) Rol 175g deeg uit tot 2,5 à 3 mm dik en bekleed er de taartvorm mee. Druk goed aan en snijd het overtollige deeg weg. Bestrijk de rand met losgeklopt ei.
3) Strooi op de taartbodem een mengsel van 10g suiker en 10g bloem (en een snuifje kaneel). Verdeel er de vruchten over. Rol de rest van het deeg tot een rechthoek van 2mm dik en snijd vervolgens in repen van 4mm breed. Decoreer er de rand van de taart mee. Strijk de lintjes in met losgeklopt ei.
4) Laat een kwartier narijzen.
5) Bak 25 minuten in een over van 200°C.

Taartsaus:

Voor 150g saus: 100g water, 50g suiker, 8g aardappelbloem of maïzena
Kook 80g water met de suiker.
Maak in een kommetje een mengsel van 20g water met 8g aardappelbloem en roer dit onder het kokende mengsel. Zet de saus op het vuur en laat onder voortdurend roeren nog wat indikken.

Ja, OK, het is veel werk, maar dat heeft Hannes blijkbaar voor mij over! En echt, het resultaat mag er wezen. De taart ziet er niet alleen professioneel uit, hij is ook overheerlijk! Proberen dus die handel!

Grissini

Basilicum-kaasgrissini

7g gedroogde gist
1tl suiker
500g bloem
 0,6 dl olijfolie
20g verse basilicum, gehakt
50g parmezaanse kaas, geraspt
2tl grof zeezout

1) Gist, suiker en 3,2 dl warm water in een kom mengen, 5 à 10 minuten op warme plaats zetten tot het schuimig wordt.
2) Bloem en 1tl zout zeven, gist en olie erdoor roeren (indien nodig water toevoegen)
3) Maak van het deeg een bal en leg die op een met bloem bestoven werkblad. Kneed het deeg in 10 minuten zacht en elastisch. Doe het basilicum en de kaas erbij en kneed het dan nog 2 minuten.
4) Leg het deeg in een met olie ingevette kom, dek af en laat het 1 uur op een warme plaats staan tot het in omvang is verdubbeld.
5) Verwarm de oven voor op 230°C en vet twee grote bakplaten in.
6) Kneed het deeg nog 1 minuut. Verdeel het in 24 porties en rol elke portie uit tot een 30cm lange stengel. Leg de stengels op de bakplaten, bestrijk ze met water, bestrooi ze met het zeezout en bak ze in 15 minuten krokant en goudbruin.

En klaar was kees...

Op algemene aanvraag

De kindjes ... En wij ...

Monday, 20 February 2012

Mona Lisa

Hier eentje
en daar nog eentje

wacht
en hier en hier

hierop en daar helemaal onder
hiertussen en naast dat plekje daar
dicht tegen je oor en heel ver van je kleine teen

ja, het kriebelt een beetje
en ik ben nog helemaal niet klaar

vanboven erop en langs achteren er vierkant naast
vanonderen kan ik er niet goed bij
maar wel in een kronkel langs links opzij

en als laatste helemaal in het midden
in je blote holletje
middenin dat lekkere bolletje
van je buikje

kleine meid
duizend zoentjes
overal en altijd

Wednesday, 16 November 2011

Lastig


leven is het met ouders die graag anders doen en speciaal proberen te koken. Jente ondervindt het elke dag opnieuw. Niet alleen stellen we hem dagelijks bloot aan dat woeste Waals, hij moet ook nog eens vieze zaken eten. Gisteren was het weer prijs, Erinn had in Ons Viezzy Kookboek (oftewel 'veggie' ;-) tortilla met tofu gekozen. Jente probeerde te raden wat dat witte was : fetarella!

(op foto : Yorijn en Jente)

Dagelijks Brood



Het niet behoren tot een godsdienst heeft ook nog z'n voordelen (jawel! we missen misschien de rijstpap met de gouden lepeltjes, maar er zijn andere dingen om naar uit te kijken nietwaar). Namelijk het volgende voordeel : het verafgoden van eten, en meerbepaald, brood. Ik ben verliefd geworden op mijn eigen dagelijks brood en ik indoctrineerde eerst mijn brave echtgenoot en lieve kinderen (of horen de adjectieven omgekeerd?), en nadien probeerde ik het uit op mijn familie. Die zijn het moeilijkste, de familie van Hannes accepteert al jàren alles wat ik hen voorschotel, zonder morren (ze zouden eens moeten proberen!), mijn familie daarentegen haalt alles op voorhand neer, en dit ook al jàren. Mijn cakejes zijn te zwaar, mijn taarten niet zoet genoeg, mijn hamburgers te vegetarisch en mijn aperitiefjes bevatten te weinig alcohol. Maar deze keer lijkt het te lukken met mijn zuurdesembroodjes. Eske en Dieter proefden als eerste die met zonnebloempitten, verdict : te weinig zout. (erger nog: er zat zelfs géén zout in) Daarna probeerde ik een noten-rozijnenbrood (mét 1 theelepel zout!) bij mijn broer en daar viel het - oh yeah! - heel goed in de smaak. Ikke dus dolgelukkig en tevreden met deze bevestiging. Blijven volhouden is nu de boodschap, want er komt wel wat werk bij kijken, en dan spreek ik nog niet van de afwas...

Yes, I know, zot van brood, hoe kom je erbij? Geen idee, maar het maakt me wél vrolijk! Kijk maar eens naar deze foto's!


Thursday, 10 November 2011

Katten en Fazanten

Wie thuis katten heeft, kent dit bekende fenomeen vast wel: de kat ziet je in de verte aankomen terwijl je naar de voordeur gaat, hij of zij komt spurtend en vol enthousiasme aangelopen, zó blij is-ie van je te zien én van het feit dat hij (of zij dus) straks lekker warm binnen op een zetel kan liggen. Hij botst bijna tegen de voordeur terwijl jij die opendoet, en dan begint het: het dralen. Het eerst nog even aan mijn voorpootje lekken. Het achteloos neervleien van mijn staart rond mijn gestroomlijnde lichaam. Het rondkijken en doen alsof het helemaal niet zo belangrijk is, laat staan noodzakelijk, om binnen te gaan en lekker in een zetel te gaan liggen. Ik stap binnen en roep nog even 'Vlekkie of Titus (al naargelang nietwaar), komt ge niet binnen dan?' En dan kijkt die kat zo van : 'Allé, omdat gij het vraagt!'

Fazanten daarentegen, zijn van een heel ander kaliber. Die hebben we niet in huis, maar af en toe wel in de tuin, ze durven wel eens het eten van de kippen komen pikken. (Lisa blijft steevast 'pik' zeggen i.p.v. 'kip' maar dit geheel terzijde). Fazanten lopen er hier overal rond in de buurt. En je ziet ze al van verre de straat oversteken, stokstijf lopend alsof er hun iemand op de hielen zit. Dan horen ze je auto aankomen en stoppen ze met lopen, ze blijven zelfs midden op de baan staan, tot je er helemaal bent. Dan pas stappen ze klauwtje voor klauwtje verder, en ze kijken je zo aan van : 'Jaag mij niet op hé, jagers zijn zó passé!'.

Kijk, katten, die doen het uit principe, vooral niet toegeven dat ze hun baasje liefhebben. Maar fazanten, die zijn gewoonweg dom. Of zit er toch iets meer achter?

Sunday, 23 October 2011

weekendpapa

Fenna kneep er een weekend tussen uit, met broer, zus en moeder. Zat ik dus alleen opgescheept met de 3 kinderen. Vanavond zei ik voor het slapengaan tegen Lisa dat Fenna morgen terug thuis is. Een samenvatting van de daaropvolgende conversatie:

Lisa: Mama cadeautje voor Lisa?
Hannes: Zou het iets zijn om te eten?
L: Nee.
H: Iets om mee te spelen?
L: Nee.
H: Een snoepje?
L: Nee.
H: Een zoentje?
L: Ja.

Tuesday, 11 October 2011

Van brood

word je rood.

Ik moet jullie iets verklappen. Op het gevaar af voor freak uitgescholden te worden. Ik heb vorige week rode-bietenbrood gemaakt. In de broodmachine. Maar het was niet mijn schuld, 't was de schuld van Vicky, in haar broodmachinereceptenboek heb ik dat recept gevonden en ik heb het dus maar eens gemaakt. 't Was een groot succes, tot bij de juffen van Jente die zeer nieuwsgierig kwamen vragen wat hij ('nu weer' zeiden ze er nét niet bij) aan het eten was. Hij wist het woord niet in het Frans, en zij herkenden het woord niet in het Nederlands, dus vroegen ze of hij kon zeggen of het zoet was. Dat kon hij ook niet (hey, hij was toen nog geen vijf hé) maar hij kon wel vermelden dat het 'voelde zoals de tong van een kat'. Daar moesten ze natuurlijk hartelijk om lachen en ze hebben het mij na school dan ook nog een paar keer herhaald, zijn juffen. Ik heb ze vol trots (toch wel) verteld dat ik er rode biet in geraspt had. Ze wisten niet goed waar en hoe kijken, maar ik heb ze er eentje beloofd, een rode-bietenbroodje. Ooit, als ik nog eens zin heb, en goesting enzo...

Oh ja, en rode biet in het Frans is ... Tine weet het vast wel! Inderdaad, betterave rouge.

Maar eigenlijk moet het échte geheim nog komen: soms maak ik een kikkererwtenbrood, stiekem, de kindjes weten van niets, want dat lusten ze niet (zie je wel, ze zijn perfect normaal!) Dat brood ziet niet rood, en het smaakt ook niet naar kikkererwten. Waarom maak je het dan, zul je vragen.

Wel, dat is een verhaal voor een andere keer...

Mondhoeken

Naar Beneden

Heb je dat ook? Je komt terug van je werk (jawel, ook ik werk af en toe!), je mondhoeken staan zonder welbepaalde reden naar beneden en dat blijft heel de avond zo. De kindjes praten tegen je over school en je antwoordt zonder veel goesting, zonder veel enthousiasme, en die mondhoeken blijven naar beneden. Je legt de jongste twee in bed, met wat gehuil en gefriemel hier en daar, je geeft nadien de oudste een nachtzoen en die profiteert ervan om nog vlug wat te zegggen: "Mama, je moet mijn sokken eens sorteren." Ik: "Jaja Erinn, morgen als ik tijd heb hé, ..." (alsof ik niets belangrijkers te doen heb!). Erinn: "Ja, want sommige sokken zijn helemaal alleen... " Wel wel wel, 't is toch niet waar zeker, daar gaan die mondhoeken dan toch de hoogte in en mijn oudste tovert een glimlach op mijn gezicht!
Dankjewel lieverd en tot morgen, zeg ik opgewekt.

Wednesday, 5 October 2011

Foto's

Ik heb enkele maanden zonder inspiratie en zonder goesting gezeten, maar nu ben ik er weer en dit mede dankzij mijn vriendinnen en familie die maar bleven doorzagen om nog eens iets grappigs of interessants op onze blog te schrijven. Nu, voor het grappige moet je bij Hannes zijn, dat weet het kleinste kind (billenkletser!) en voor de serieuze en interessante dingen bij mij, dat weten mijn kinderen ook. Als ze me vragen: Mama, hoe wordt dat gemaakt? (cornflakes bijvoorbeeld, of de tekeningen op hun T-shirt) dan antwoord ik steevast: In de fabriek, door machines. Voilà, daar zijn we weer mooi van af! En als ze vragen hebben over bijtjes en beestjes (genre: waar slapen de spinnen?, is een rups een insect? etc )dan is het bekende antwoord: Vraag dat vanavond maar aan papa. In de hoop dat ze het tegen dan alweer vergeten zijn...

Maar ik wou het over foto's hebben, ik heb namelijk heel wat foto's van het net gehaald, zomaar eigenlijk, omdat ik plots een beetje inzit met privacy enzo. Maar voor jullie zijn ze natuurlijk nog steeds toegankelijk. Stuur me een mailtje en ik stuur je een link!

Tot gauw!

Voor Ann

en Alleman!

Wij doen het, Ann en ik, wij doen het zelfs graag, liefst twee keer per week, meestal slechts één keer, onze mannen en onze agenda willen niet altijd meewerken... Maar als het dus kan, dan doen wij het twee keer per week, met plezier en met Gustavo, onze Colombiaan. Hij zorgt ervoor dat we na een kwartiertje al helemaal nat zijn van het zweet, je voelt de zweetdruppels zo langs je bilspleet naar beneden glijden, en je ziet het bij Gustavo zelfs glijden... Mmmh, we doen het zó graag, alle standjes, ook de moeilijke, de onmogelijke, de belachelijke, de on-elegante. Ook al zijn we niet de enige liefhebbers, ook al hebben we concurrentie van alle mogelijke vrouwen: jong, oud, dik, dun, lenig of lomp.
Tja, ieder diertje zijn pleziertje, niet?

Wednesday, 13 July 2011

voor Freya

Het leven zoals het is...



... is niet altijd het leven zoals het hoort
of zoals het moest zijn
of zoals we het droomden

Het leven is zoals het is
en deze éne seconde
zelfs perfect
in het kwadraat

Thursday, 7 July 2011

Waar?

Waar is juni alweer gebleven?

juni 2011

Thursday, 16 June 2011

Levensfilosofie

(van een ander natuurlijk, die van mij ben ik nog volop aan het uitzoeken ;-)

Extrait du «Petit Prince» de St-Exupery:

XXIII

Bonjour, dit le petit prince.

- Bonjour, dit le marchand. C’était un marchand de pilules perfectionnées qui apaisent la soif. On en avale une par semaine et l’on n’éprouve plus le besoin de boire.

- Pourquoi vends-tu ça ? dit le petit prince.

- C’est une grosse économie de temps, dit le marchand. Les experts ont fait des calculs. On épargne cinquante-trois minutes par semaine.

- Et que fait-on de ces cinquante-trois minutes ?

- On en fait ce que l’on veut…

« Moi, se dit le petit prince, si j’avais cinquante-trois minutes à dépenser, je marcherais tout doucement vers une fontaine… »

Monday, 13 June 2011

Aaah...

bezoek weg, kindjes in bed, tijd voor een niet-alcoholvrij biertje!

Nog 'n gelukkige verjaardag, Erinn, supergrote meid zonder grote voortanden maar met oh zo grote verwachtingen!

Sunday, 5 June 2011

voor Nele

Respect voor het Leven

...

Je zou het ze erin kunnen slaan
Gezocht : Verlicht Despoot mét Antwoorden

Je zou ze kunnen opleiden en voeden
Gezocht : Bewuste Onderwijzer mét Roeping

Je zou ervoor kunnen bidden
Gezocht : God (m/v mét Talent aub)

Je zou in het Goede kunnen geloven
zoals jij doet

Je zou er hevig over kunnen discussiëren
zoals wij doen

Maar wat zou het?
Ik weet immers niets.
Ik weet alleen dat ik van dit Leven hou
en van Jou.

Wednesday, 1 June 2011

Dit

Is



Puur



Genieten

...

Wednesday, 18 May 2011

Nieuw Leven

in de Waalse brouwerij!

Er zijn kuikentjes geboren, een stuk of 4, misschien al 5 ondertussen... En ze zijn zo schoon en zo snoezig en zo grappig!



Om dit te vieren, kregen we een mooi kado van Moeder Natuur:



De kindjes en juffen van Jentes schooltje kwamen op kraambezoek:




En ik maakte nog eens iets lekkers... Rarara, wat zit er in??? (nieuwe vraag van de week!)



De hoofdprijs van de vorige vraag van de week gaat naar Antoon, al was het maar omdat we zijn schrijfstijl zo appreciëren! Vlekkie had dus een gewone mug verorberd...

P.S. Neen neen, in mijn mooie broodpakketjes zitten er géén pasgeboren kuikentjes!!! (shame on you ;-)