't is lente!
En met het schone weer laten de buurmannen al eens hun blanke torso zien, waarop Erinn en Jente nogal geshockeerd reageren. Er passeert er zo eentje op een moto... Jente: 'Mama, kijk, een blote motor!'
Verder wordt er druk binnen-buiten gespeeld, er wordt al eens iets kwijtgespeeld of met onze voeten... Jente: 'Ik vind mijn stiften niet! Mijn stiften zijn verdwaald!'
In de lente rijzen de feestjes als paddestoelen uit de grond, van hot naar her, met de gps als constante. Alweer Jente: 'De stemming is bereikt!'
Die periode van 'ik ben vier en een lastig dier' heeft dus ook wel z'n schone kanten.
Lisa zit middenin 'ik ben twee en zeg nee' maar meestal zegt ze 'Tentel tout!' waarna ons lastig dier in krijsen uitbarst.
Erinn blijft onder dit alles lagettig kalm en maakt met plezier haar huiswerk alsof er verder niets belangrijks te doen valt, zoals eitjes rapen bij de kippen (dit wil Jente 10 keer per dag doen) of radijzen oogsten uit hun tuintje (dit kan op blauwe plekken uitlopen!) of mama meehelpen met het koken (voorlopig hebben we nog allemaal onze 10 vingers) of zalig schommelen en blote knieën beschrammen.
Kortom, we hebben allemaal genoten van het prachtige weer de voorbije week!
Fenna
Friday, 29 April 2011
Tuesday, 29 March 2011
Schoon...
Narcissus
Het is zo moeilijk om te houden
Van de dingen die je maakt -
Je kijkt vertederd naar een hand
Vol kaf en koren
En je bakt je brood verkeerd;
Je last met sleutelende ogen,
Met een hart vol werkzame ontroering
Twee linkerkanten aan mekaar.
Ja het is moeilijk, maar moeilijk
En mooi om jezelf aan te raken, vandaag
En ook definitief, het is moeilijk
En mooi om je terug te vinden morgen
In de dingen die je maakt.
Daar heeft men wel een dood voor over soms.
----------------------------------------
uit: 'Hart tegen hart', 1991.
Schrijver: Leonard Nolens
Het is zo moeilijk om te houden
Van de dingen die je maakt -
Je kijkt vertederd naar een hand
Vol kaf en koren
En je bakt je brood verkeerd;
Je last met sleutelende ogen,
Met een hart vol werkzame ontroering
Twee linkerkanten aan mekaar.
Ja het is moeilijk, maar moeilijk
En mooi om jezelf aan te raken, vandaag
En ook definitief, het is moeilijk
En mooi om je terug te vinden morgen
In de dingen die je maakt.
Daar heeft men wel een dood voor over soms.
----------------------------------------
uit: 'Hart tegen hart', 1991.
Schrijver: Leonard Nolens
Tuesday, 22 March 2011
Oh neen!
Gouden Gekkie
Mijn hart is als een oude man
in slaap gedommeld bij het vissen.
Mijn gedachten zijn een kabbelend beekje
in de frisse lentezon.
Mijn lichaam een bijna gouden steen
dichtbij en bijna echt.
Raap me op
en steek me in je broekzak.
Daar hoor ik thuis.
(Oh neen, Fenna schrijft weer gedichten...)
(Niet ongerust worden, trouwe fans, 't is maar éénmalig ;-)
Mijn hart is als een oude man
in slaap gedommeld bij het vissen.
Mijn gedachten zijn een kabbelend beekje
in de frisse lentezon.
Mijn lichaam een bijna gouden steen
dichtbij en bijna echt.
Raap me op
en steek me in je broekzak.
Daar hoor ik thuis.
(Oh neen, Fenna schrijft weer gedichten...)
(Niet ongerust worden, trouwe fans, 't is maar éénmalig ;-)
Food for thought
The lifeboat
'Right,' said Roger, the self-appointed captain of the lifeboat. 'There are twelve of us on this vessel, which is great, because it can hold up to twenty. And we have plenty of rations to last until someone comes to get us, which won't be longer than twenty-four hours. So, I think that means we can safely allow ourselves an extra chocolate biscuit and a shot of rum each. Any objections?'
'Much as I'd doubtless enjoy the extra biscuit,' said Mr Mates, 'shouldn't our main priority right now be to get the boat over there and pick up the poor drowning woman who has been shouting at us for the last half hour?' A few people looked down into the hull of the boat, embarrassed, while others shook their heads in disbelief.
'I thought we had agreed,' said Roger. 'It's not our fault she's drowning, and if we pick her up, we won't be able to enjoy our extra rations. Why should we disrupt our cosy set-up here?' There were grunts of agreement.
'Because we could save her, and if we don't she'll die. Isn't that reason enough?'
'Life's a bitch,' replied Roger. 'If she dies, it's not because we killed her. Anyone for a digestive?'
Source: 'Lifeboat Earth' by Onora O'Neill, republished in 'World Hunger and Moral Obligation', edited by W.Aiken and H.La Follette
The lifeboat metaphor is pretty easy to translate. The boat is the affluent West and the drowning woman those dying of malnutrition and preventable disease in the developing world. And the attitude of the developed world is, on this view, as callous as Roger's. We have enough food and medicine for everyone, but we would rather enjoy luxuries and let others die than forfeit our 'extra biscuit' and save them. If the people on the lifeboat are grossly immoral, then so are we.
(...)
The UN has set a target for developed countries to give 0.7 per cent of their GDP to overseas aid. Few have met it. For the vast majority of people, to give even 1 per cent of their income to help the impoverished would have a negligible effect on their quality of life. The lifeboat analogy suggests that it is not so much that we would be good people if we did so, but that we are terribly wrong not to.
Julian Baggini, 'The pig that wants to be eaten and 99 other thought experiments'
'Right,' said Roger, the self-appointed captain of the lifeboat. 'There are twelve of us on this vessel, which is great, because it can hold up to twenty. And we have plenty of rations to last until someone comes to get us, which won't be longer than twenty-four hours. So, I think that means we can safely allow ourselves an extra chocolate biscuit and a shot of rum each. Any objections?'
'Much as I'd doubtless enjoy the extra biscuit,' said Mr Mates, 'shouldn't our main priority right now be to get the boat over there and pick up the poor drowning woman who has been shouting at us for the last half hour?' A few people looked down into the hull of the boat, embarrassed, while others shook their heads in disbelief.
'I thought we had agreed,' said Roger. 'It's not our fault she's drowning, and if we pick her up, we won't be able to enjoy our extra rations. Why should we disrupt our cosy set-up here?' There were grunts of agreement.
'Because we could save her, and if we don't she'll die. Isn't that reason enough?'
'Life's a bitch,' replied Roger. 'If she dies, it's not because we killed her. Anyone for a digestive?'
Source: 'Lifeboat Earth' by Onora O'Neill, republished in 'World Hunger and Moral Obligation', edited by W.Aiken and H.La Follette
The lifeboat metaphor is pretty easy to translate. The boat is the affluent West and the drowning woman those dying of malnutrition and preventable disease in the developing world. And the attitude of the developed world is, on this view, as callous as Roger's. We have enough food and medicine for everyone, but we would rather enjoy luxuries and let others die than forfeit our 'extra biscuit' and save them. If the people on the lifeboat are grossly immoral, then so are we.
(...)
The UN has set a target for developed countries to give 0.7 per cent of their GDP to overseas aid. Few have met it. For the vast majority of people, to give even 1 per cent of their income to help the impoverished would have a negligible effect on their quality of life. The lifeboat analogy suggests that it is not so much that we would be good people if we did so, but that we are terribly wrong not to.
Julian Baggini, 'The pig that wants to be eaten and 99 other thought experiments'
Subscribe to:
Posts (Atom)